บทที่ 7 ไปรษณีย์อิเล็กทรอนิกส์ (Electronic Mail)
- ไปรษณีย์อิเล็กทรอนิกส์
(Electronic Mail)
e-Mail หรือ Electronic
Mail เป็นไปรษณีย์อิเล็กทรอนิกส์
รับ-ส่งเอกสารอิเล็กทรอนิกส์โดยผ่านระบบเครือข่ายคอมพิวเตอร์ (Computer
Network) ไปยังผู้รับที่อาจจะอยู่ที่ใดก็ได้ในโลก
การใช้งานอีเมล์ทำให้เราสามารถติดต่อกับผู้คนทั่วโลกได้ทันที โดยที่เราสามารถรับและตอบจดหมายกลับได้ภายในเวลาไม่กี่นาที
ทำให้ผู้ใช้งานมีความสะดวกรวดเร็ว ไม่ต้องเสียเวลารอคอยที่ยาวนานเหมือนกับไปรษณีย์ทั่วไป
การติดต่อโดยใช้ไปรษณีย์ธรรมดาติดต่อภายในประเทศอาจใช้เวลาประมาณ 1-3 วัน ถ้าหากเป็นจดหมายที่ส่งไปยังต่างประเทศ (Air mail) อาจใช้เวลานานเป็นสัปดาห์ e-Mail ช่วยประหยัดค่าใช้จ่ายซึ่งถูกกว่าการใช้โทรศัพท์หรือการส่งจดหมายโดยวิธีปกติที่ใช้กันหลายเท่าตัวโดยทั่วไป
ค่าใช้จ่ายในการส่ง e-Mail ไม่ว่าจะส่งจากแห่งใดในทุกมุมโลกก็ไม่ต่างกัน
ไม่ว่าจดหมายนั้นจะสั้นหรือยาว จะส่งไปใกล้หรือไกล
e-Mail เป็นช่องทางสำหรับการส่งข้อมูลที่ได้รับความนิยมอย่างสูง
รูปแบบการใช้งานแตกต่างกันไป นักเรียน-นักศึกษา
นิยมใช้ในการติดต่อสื่อสาร ระหว่างกัน หรือติดต่อ ส่งข้อมูล ข้อความ
ขอคำปรึกษาจากอาจารย์ผู้สอน องค์กรขนาดใหญ่ๆ
ก็สามารถติดต่อกับบุคลากร หรือทำธุรกรรมผ่านระบบเครือข่ายอินเทอร์เน็ตและอีเมล์
เป็นต้น
- จุดเด่นของอีเมล์
ความรวดเร็ว
ความประหยัด
ไม่จำกัดระยะทาง
- การพัฒนาระบบไปรษณย์อิเล็กทรอนิกส์ในประเทศไทย
พ.ศ. 2530 ศูนย์เทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์และคอมพิวเตอร์แห่งชาติได้ริเริ่มโครงการเครือข่ายคอมพิวเตอร์ระหว่างมหาวิทยาลัยขึ้น
เพื่อเชื่อมโยงศูนย์คอมพิวเตอร์ของหลายมหาวิทยาลัยเข้าด้วยกันด้วยระบบสื่อสารแบบ X.25 และให้ทุนอุดหนุนการจัดทำข้อมูลบัตรรายการห้องสมุดแก่สถาบันต่างๆจำนวนมาก
[1] นับว่าเป็นการสร้างเครือข่ายคอมพิวเตอร์เพื่อเชื่อมโยงภายในประเทศ
แต่ไม่มีการเชื่อมต่อกัยอินเทอร์เน็ต
ในปีเดียวกันมีการใช้จดหมายอิเล็กทรอนิกส์ในประเทศไทย
เป็นครั้งแรก โดยได้รับความช่วยเหลือจากประเทศออสเตรเลีย
และเริ่มใช้งานที่มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ (เดือนมิถุนายน)
และสถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเซีย ทั้งนี้เชื่อมต่อเป็นการใช้โมเด็มต่อผ่านสายโทรศัพท์
ต่อมามีคณาจารย์จากสถาบันอื่นๆเข้าร่วมอีกหลายท่าน เช่น
จากธรรมศาสตร์ เกษตรศาสตร์ รามคำแหง นิด้า และอัสสัมชัญ [1,2] ในการทำงาน
ทางมหาวิทยาลัยเมลเบิร์นเป็นผู้โทรเข้ามาที่เครื่องคอมพิวเตอร์ในประเทศไทยวันละสองครั้งเพื่อแลก
“ถุงไปรษณีย์อิเล็กทรอนิกส์” และเขาเป็นผู้ออกค่าใช้จ่ายช่วยเรา
พ.ศ. 2534 อินเทอร์เน็ตทั่วโลกมีเครือข่ายต่างๆเชื่อมกันประมาณ 5,000 เครือข่าย ซึ่งประกอบด้วยเครื่องคอมพิวเตอร์เชื่อมต่อกันประมาณ 700,000 เครื่อง และมีผู้ใช้งานประมาณ 4,000,000 คน
ในกว่า 36 ประเทศ[10]
พ.ศ. 2535 ได้มีการจัดตั้งเครือข่ายไทยสารขึ้นเมื่อเดือนกุมภาพันธ์
โดยเนคเทค ร่วมกับหน่วยงานอื่นๆเช่นมหาวิทยาลัยและบริษัทเอกชน
โดยมีวัตถุประสงค์แรกคือการทำให้นักวิชาการไทยทั้งจากภาครัฐและเอกชนสามารถแลกเปลี่ยนจดหมายอิเล็กทรอนิกส์กันได้ทั่วโลก
ทั้งนี้มีคณะทำงานจดหมายอิเล็กทรอนิกส์ (NECTEC Email
Working Group หรือ NEWgroup) เป็นผู้ช่วยกันพัฒนา
และมีผู้ใช้แรกเริ่มเพียง 28 ท่าน จาก 20 หน่วยงาน โดยใช้คอมพิวเตอร์ 8 เครื่อง
เชื่อมต่อกันผ่านสายโทรศัพท์ โดยใช้ซอฟต์แวร์ UUCP และ MHSNet [2] โดยในเดือนเมษายน
ประเทศไทยมีรหัสอักขระมาตรฐานประกาศในร่างมาตรฐาน ISO-10646 และในเดือนกรกฎาคมประเทศไทยได้เชื่อมต่อกับเครือข่ายอินเทอร์เน็ตอย่างเต็มเวลา
(ผ่านวงจรเช่าต่างประเทศ ระหว่าจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยและบริษัท UUNET) ด้วยความเร็ว 9,600 บิต/วินาที
และในเดือนธันวาคม มีสถาบันไทยรวม 6 แห่ง
ที่เชื่อมโยงกันด้วยวงจรเช่าแบบถาวรเข้าถึงอินเทอร์เน็ตได้คลอด 24 ชั่วโมง ทุกวัน ได้แก่ เนคเทค จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ และ
สถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเซีย)
- การติดต่อสื่อสารและการส่งข้อมูลด้วยจดหมายอิเล็กทรอนิกส์
อีเมล์ (E-mail) หรือ Electronics
Mail หรือ ไปรษณีย์อิเล็กทรอนิกส์
เป็นเครื่องมือสำหรับติดต่อสื่อสารระหว่างกันประเภทหนึ่งคล้ายกับการส่งจดหมายผ่านทางไปรษณีย์
แต่อีเมล์นี้เป็นบริการที่สามารถทำการส่งข้อความ ไฟล์เอกสารของคอมพิวเตอร์
หรือรูปภาพต่างๆ ไปยังผู้รับปลายทาง (ที่ใช้บริการอีเมล์)
ได้ผ่านทางเครือข่ายอินเทอร์เน็ต จึงทำให้เพิ่มความสะดวกสบายได้มากขึ้น
- มารยาทในการใช้งานจดหมายอิเล็กทรอนิกส์
ข้อปฏิบัติในการใช้จดหมายอิเล็กทรอนิกส์ (e-mail) มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
ตามที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ออกประกาศ มก. เรื่อง
ข้อปฏิบัติในการใช้จดหมายอิเล็กทรอนิกส์ (e-mail) มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
ลงวันที่ 5 กันยายน 2555 นั้น ในการนี้จึงขอประชาสัมพันธ์ให้นิสิตและบุคลากรทุกท่าน
ทราบและพิจารณาโดยทั่วถึงกัน ตามรายละเอียด ดังต่อไปนี้
จดหมายอิเล็กทรอนิกส์ (e-mail) เป็นบริการที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์จัดให้มีเพื่อสนับสนุนการศึกษา
การวิจัย การบริการ วิชาการ
และ การบำรุงศิลปวัฒนธรรม ตลอดจน การบริหารจัดการตามภารกิจของหน่วยงาน
ผู้ใช้จดหมายอิเล็กทรอนิกส์ของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ภายใต้ชื่อโดเมน (Domain) ที่จดทะเบียนโดยมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ มีหน้าที่
พึงปฏิบัติในการใช้จดหมายอิเล็กทรอนิกส์
โดยไม่ขัดกับนโยบายการใช้คอมพิวเตอร์ของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ข้อปฏิบัติฉบับนี้
ใช้กับผู้ใช้ซึ่งอยู่ในสังกัดมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ได้แก่ นิสิต อาจารย์
เจ้าหน้าที่ บุคคลที่ปฏิบัติงานภายใต้การมอบอำนาจของหน่วยงานในสังกัดของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
ซึ่งเรียกโดยย่อว่า “ผู้ใช้”
บัญชีจดหมายอิเล็กทรอนิกส์ของผู้ใช้สามารถเข้าถึงโดยการระบุด้วยชื่อจดหมายอิเล็กทรอนิกส์และรหัสผ่าน
โดยมีสำนักบริการคอมพิวเตอร์ เป็นหน่วยงานกำกับ ดูแล เพื่อให้การใช้ระบบคอมพิวเตอร์ของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
เป็นไปตามมาตรการเพื่อป้องกันและปราบปรามการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์
รวมทั้งทำหน้าที่ปรับปรุงรายละเอียดข้อปฏิบัติให้ทันสมัยสอดคล้องกับภารกิจของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
ตลอดจนให้ข้อมูลและตอบข้อสงสัยที่เกี่ยวข้องกับข้อปฏิบัติฉบับนี้
ตามที่กฎหมายกำหนด
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น